Ένα πράγμα είναι σίγουρο στο χώρο τον οποίο δουλεύουμε, αλλά και σε πολλούς άλλους παρεμφερείς. Οτι δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλοι όσοι ξεκινούν μια προσπάθεια στο χώρο του event videography, σίγουρα θα έχουν στο νου τους δουλειές σπουδαίων ανθρώπων, κυρίως (αλλά όχι μόνο) κατοίκων της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Θα ήταν ψέμα μας να παραδεχτούμε ότι και μεις δεν ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας, έχοντας ισχυρές επιρροές από Αμερικανούς βιντεογράφους όπως ο Joel Peregrine. Δεν είναι μόνο θεμιτό, είναι και μονόδρομος, αρκεί βέβαια να ισχύει και μια άλλη παράμετρος. Αυτή της διάθεσης να αναπτυχθεί ένα προσωπικό στυλ, μέσα από το οποίο η δουλειά του καθενός θα αναγνωρίζεται αυτόματα. Στην περίπτωση της Moments, πιστεύουμε ότι καταφέραμε ακριβώς αυτό το παραπάνω δύσκολο επίτευγμα, και νομίζουμε πως οι περισσότεροι συμφωνούν, ανεξάρτητα με το πόσο συμφωνούν ή διαφωνούν με την προσέγγισή μας στο είδος.
Οταν όλα τα παραπάνω αρχίσουν να ισχύουν, αναμενόμενο είναι να ξεκινήσει αυτή η επιρροή να διαδίδεται και σε άλλες ομάδες και συναδέλφους του χώρου. Ειλικρινά, αν και ξέραμε ότι αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων, δεν σκεφτήκαμε ποτέ ότι θα μπορούσαμε να είμαστε “επιδραστικοί” σε μια ολόκληρη αγορά, και η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν το πιστεύουμε. Όμως κάπως έτσι συνέβη (όπως άλλωστε συνέβη και με άλλους συναδέλφους του χώρου που δημιούργησαν ποιοτική δουλειά με προσωπικό στυλ) και δεν είναι καθόλου μα καθόλου κακό. Λένε πως “η μίμηση είναι η πιο ειλικρινής μορφή κολακείας” και επειδή συμφωνούμε με αυτό, δε μπορούμε παρά να χαιρόμαστε που η δουλειά μας είναι αρκετά καλή για κάποιους συναδέλφους για να βασίσουν σ’ αυτή τον τρόπο έκφρασής τους.
Άραγε όμως, ποιά είναι τα όρια μεταξύ της θεμιτής επιρροής και του πιθηκισμού; Πότε ξεκινάει η “απορρόφηση” μιας επιρροής να μετατρέπεται από κάτι το απόλυτα φυσιολογικό και αναμενόμενο σε κάτι θα μπορούσαμε να πούμε, ανήθικο;
Για να μη σας μπερδεύουμε και πολύ, τα πράγματα έχουν ως εξής: Χθες λάβαμε ένα email από έναν φίλο ο οποίος μας παρέπεμψε σε συγκεκριμένη ιστοσελίδα μιας ομάδας που ασχολείται κι αυτή με βίντεο γάμου. Περιμέναμε να δούμε κάτι πραγματικά καλό (κι αυτό είναι κάτι που σε μια χώρα που πάσχει στον συγκεκριμένο τομέα, το αντιμετωπίζουμε πάντα με ενθουσιασμό) όμως αντί γι αυτό είδαμε κάτι άλλο. Είδαμε βίντεο γάμων και βαπτίσεων που ήταν πιστά αντίγραφα δικών μας δουλειών! Και τι εννοούμε μ’ αυτό; Εννοούμε τεχνική λήψης, τεχνική editing, χρώμα, ακόμα και τις μουσικές επιλογές! Χωρίς υπερβολή, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι πρόκειται για δουλειά μας και όχι κάποιου συναδέλφου (αν και σίγουρα δε θα έλεγε για τωρινή δουλειά μας αλλά για κάποια του 2007 ίσως). Όχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και ο ιστοχώρος και τα tags τους κινούνται στα ίδια επίπεδα.
Μήπως είμαστε υπερβολικοί; Μήπως έχουμε μπερδέψει τις επιρροές με την πιστή αντιγραφή; Μήπως φοβόμαστε τον ανταγωνισμό;
Τίποτα από τα παραπάνω, και σίγουρα όχι το τελευταίο το οποίο δε συνέβη όταν ήμαστε η τελευταία τρύπα της φλογέρας και προσπαθούσαμε να ξεχωρίσουμε μέσα στο χάος της μετριότητας (επιεικώς) της Ελληνικής βιντεογραφίας. Και σίγουρα πάντα μας τιμούσε να βλέπουμε συναδέλφους να επηρεάζονται από εμάς, νιώθαμε ότι είχαμε συμβάλλει κάπως στην αλλαγή του εγχώριου τοπίου. Μακάρι να μπορούσαμε να σας υποδείξουμε την ιστοσελίδα για να κρίνετε και μόνοι σας, όμως αυτό δε θα ήταν περισσότερο ηθικό από την κατάσταση την οποία περιγράφουμε παραπάνω. Εξ’ άλλου το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτοί που χρειάζεται να το ξέρουν, θα το μάθουν σίγουρα. Σαφέστατα είναι επισκέπτες αυτής εδώ της ιστοσελίδας. Το ερώτημά μας είναι γιατί;
Γιατί πρέπει σε ένα χώρο που ειδικά στην Ελλάδα έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης να αρνούμαστε να προσπαθήσουμε λίγο παραπάνω για να διαμορφώσουμε μια κατάσταση η οποία θα ωφελήσει την συνολική εικόνα της βιντεογραφίας και να προτιμούμε την Greek way μέθοδο; Γιατί πρέπει ακόμα και στην εποχή όπου η πληροφορία είναι άφθονη και η νέα γενιά -υποτίθεται- διαφορετικής αντίληψης, πρέπει να βλέπουμε ακόμη την συμπεριφορά των παλιών φωτογραφείων όπου ο ένας πήγαινε βράδυ στο μαγαζί του άλλου και αντέγραφε τις φωτογραφίες του συναδέλφου (και το αντίθετο); Γιατί πρέπει η εύκολη λύση (γιατί πιστέψτε μας, η πιστή αντιγραφή τεχνικής ΕΙΝΑΙ εύκολη λύση, πιο εύκολη από το να δημιουργήσεις μια δική σου όχι τόσο εντυπωσιακή προσωπική άποψη) να είναι η προτιμώμενη;
Κάποτε ο Patrick Moreau των Stillmotion είχε ανοίξει ένα θέμα στο forum του dvinfo, εξηγώντας για ποιους λόγους δε πρέπει οι συνάδελφοι να προσπαθούν να μιμούνται την Stillmotion και πραγματικά οι θέσεις του ήταν πολύ σωστές αλλά δε θα μπούμε στην διαδικασία να τις παραθέσουμε εδώ γιατί μάλλον ότι θα ήταν χάσιμο χρόνου. Βέβαια σε καμιά περίπτωση δε θα τολμήσουμε να συσχετίσουμε τη μικρή θέση μας στον χώρο με αυτή της StillMotion, όμως αν και όταν είχαμε διαβάσει την πρώτη φορά το συγκεκριμένο θέμα καταλάβαμε τις θέσεις του επακριβώς, δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς ένιωθε. Ακόμα δε το ξέρουμε βέβαια αλλά αυτό που νιώθουμε εμείς είναι ότι οι αλεξιπτωτιστές είναι παρόντες σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας και το κακό είναι ότι αντί να προσγειώνονται σε “λευκές ζώνες” προτιμούν να σημαδεύουν τον άμαχο πληθυσμό που ιδέα δεν έχει τι του’ρχεται.
Αυτά τα ολίγα…
Share on Facebook
Νοέμβριου 16th, 2009 by Jimmy | No Comments »